2 ഞാനുറങ്ങി; പക്ഷേ, എന്റെ ഹൃദയംഉണര്ന്നിരുന്നു.
അതാ, എന്റെ പ്രിയന് വാതിലില് മുട്ടുന്നു.
മണവാളന്:
എന്റെ സോദരീ, എന്റെ പ്രിയേ,എന്റെ മാടപ്പിറാവേ, എന്റെ പൂര്ണവതീ, തുറന്നു തരുക.
എന്റെ തല തുഷാരബിന്ദുക്കള്കൊണ്ടും എന്റെ മുടി മഞ്ഞുതുള്ളികള് കൊണ്ടും നനഞ്ഞി3 ഞാന് എന്റെ അങ്കി ഊരിക്കളഞ്ഞു; ഞാന് അത് എങ്ങനെ അണിയും? ഞാന് എന്റെ പാദങ്ങള് കഴുകി; ഞാനിനി എങ്ങനെ മണ്ണില് ചവിട്ടും?4 എന്റെ പ്രിയന് വാതില്കൊളുത്തില് പിടിച്ചു. എന്റെ ഹൃദയം ആനന്ദം കൊണ്ടു തുള്ളിച്ചാടി.5 എന്റെ പ്രിയനു തുറന്നുകൊടുക്കാന്ഞാന് എഴുന്നേറ്റു; എന്റെ കൈയില്നിന്നു മീറയും എന്റെ വിരലുകളില്നിന്നു മീറത്തുള്ളിയുംവാതില്കൊളുത്തില് ഇറ്റുവീണു.6 എന്റെ പ്രിയനായി ഞാന് കതകു തുറന്നു; പക്ഷേ, അവന് അപ്പോഴേക്കുംപോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവന് സംസാരിച്ചപ്പോള് എന്റെ ഹൃദയം പരവശമായി. ഞാന് അവനെ അന്വേഷിച്ചു; കണ്ടെത്തിയില്ല. ഞാന് അവനെ വിളിച്ചു; അവന് വിളികേട്ടില്ല.7 കാവല്ക്കാര് നഗരത്തിലൂടെചുറ്റിക്കറങ്ങുമ്പോള് എന്നെ കണ്ടു; അവരെന്നെതല്ലി, അവരെന്നെമുറിവേല്പിച്ചു. അവര് എന്റെ അങ്കി കവര്ന്നെടുത്തു. മതിലുകളുടെ ആ കാവല്ക്കാര്തന്നെ.8 ജറുസലെംപുത്രിമാരേ, ഞാന് കെഞ്ചുന്നു: എന്റെ പ്രിയനെ കണ്ടാല് ഞാന് പ്രേമാതുരയാണെന്ന് അവനെഅറിയിക്കണമേ.
തോഴിമാര്:
9 മാനിനിമാരില് അതിസുന്ദരീ, ഇതര കാമുകന്മാരെക്കാള് നിന്റെ കാമുകന് എന്തു മേന്മയാണുള്ളത്? ഞങ്ങളോടിങ്ങനെ കെഞ്ചാന്മാത്രംനിന്റെ കാമുകന് മറ്റുകാമുകന്മരെക്കാള് എന്തു മേന്മ?
