ആമുഖം

മാനവജീവിതത്തെയും ചരിത്രത്തെയും ബൈബിൾപോലെ സ്വാധീനിച്ച കൃതികൾ വേറെയില്ല. ദൈവത്തിന്റെ അക്ഷയമായ കാരുണ്യത്തിന്റെയും അചഞ്ചലമായ വിശ്വസ്തതയുടെയും അത്യുദാരമായ സ്നേഹത്തിന്റെയും കരങ്ങളിൽ സംവഹിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ നിത്യദീപ്തമായ ചിത്രം ബൈബിളിൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യചരിത്രം ഏകലക്ഷേ്യാൻമുഖമായി വികാസം പ്രാപിക്കുന്നത് ബൈബിളിൽ കാണാം. ദൈവഹിതത്തിനു തന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ മനുഷ്യൻ നേടുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും നിറഞ്ഞ സൗന്ദര്യമാണ് ഇവിടെ വെളിപ്പെടുന്നത്.

അനന്തമായ കാരുണ്യത്താൽ ദൈവം സൃഷ്ടി നടത്തി. ആദിയിൽ അവിടുന്ന് ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വന്തം രൂപത്തിൽ മനുഷ്യനു ജൻമം നൽകി. എന്നാൽ, സൃഷ്ടിയുടെ മകുടമായ മനുഷ്യൻ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആകാമെന്ന പ്രലോഭനത്തിനു വഴങ്ങി അവിടുത്തെ ഹിതത്തിനു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചു. അതോടെ ലോകത്തിൽ തിൻമ കടന്നുകൂടി. പാപത്തിൽ കുടുങ്ങിയ മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ കരുണാമയനായ ദൈവം നിശ്ചയിച്ചു. അതിനുവേണ്ടിയാണ് അവിടുന്ന് അബ്രാഹത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അവന്റെ സന്തതിയിലൂടെ സകല ജനതകളെയും തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു അവിടുത്തെ പദ്ധതി(ഉത്പ 22,18). ദൈവപുത്രനും അബ്രാഹത്തിന്റെ സന്തതിയുമായ യേശുവിലൂടെയാണ് ഈ പദ്ധതി പൂർത്തിയാകുന്നത്. യേശുവിൽ ഫലണിയുന്ന രക്ഷയുടെ ചരിത്രമാണ് ബൈബിളിന്റെ ഇതിവൃത്തം.

ബൈബിളിനു രണ്ടു ഭാഗങ്ങളുണ്ട് - പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും. അബ്രാഹത്തിൽ നിന്നു ജൻമംകൊണ്ട ഇസ്രയേൽജനത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ് പഴയനിയമം. യേശുവിന്റെ ജീവിതവും മരണവും മഹത്വീകരണവും അടങ്ങുന്ന "ക്രിസ്തുസംഭവ"വും യേശുവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന പുതിയ ഇസ്രയേലായ സഭയുടെ ചരിത്രവും പുതിയ നിയമത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. രക്ഷചരിത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായ ക്രിസ്തുവിലൂടെ മാനവസമൂഹത്തിന്റെ സമ്പൂർണവിമോചനം സാധിതമായി.

ഏശയ്യാ, ജെറെമിയ, എസെക്കിയേൽ, ദാനിയേൽ എന്നീ വലിയ പ്രവാചകൻമാരും പന്ത്രണ്ടു ചെറിയ പ്രവാചകൻമാരും, വിലാപങ്ങൾ, ബാറൂക്ക് എന്നിവയും ആണ് പ്രവചനപരമായ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ  ഉത്തരാർധംമുതൽ  അഞ്ചാംനൂറ്റാണ്ടിന്റെ പൂർവാർധംവരെയാണ് പ്രവാചകന്മാരുടെ കാലമായി പൊതുവേ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. ആമോസും ഹോസിയായും ഉത്തരരാജ്യമായ ഇസ്രായേലിൽ പ്രസംഗിച്ചു. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം യൂദായിലാണ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. സ്വന്തംപേരിൽ പുസ്തകങ്ങളില്ലാത്ത ധാരാളം പ്രവാചകൻമാരും ഇസ്രായേലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രവാചകൻമാർ പൊതുവേ എഴുത്തുകാരായിരുന്നില്ല. പല അവസരങ്ങളിലായി അവർ പ്രഘോഷിച്ച വസ്തുതകൾ ശിഷ്യൻമാരാണ് ശേഖരിച്ച് ഗ്രന്ഥരൂപത്തിലാക്കിയത്. പ്രവാചകൻമാരെ വലിയവരെന്നും ചെറിയവരെന്നും തിരിച്ചിരിക്കുന്നത് അവരുടെ പേരിലുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പത്തെ ആസ്പദമാക്കി മാത്രമാണ്.

രാജാക്കൻമാരുടെ കാലത്ത് ഇസ്രായേലിന് ബാഹ്യശത്രുക്കളിൽനിന്നുള്ള ഭീഷണികൾക്ക് അറുതിയുണ്ടായി; രാജ്യത്ത് സമ്പദ്സമൃദ്ധിയുമുണ്ടായി; കേന്ദ്രീകൃതമായ ആരാധനയും സംസ്ഥാപിതമായി. എന്നാൽ ഇത് ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത വളർത്തുന്നതിനുപകരം അതിനെ കെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. രാജാവും രാജാവിന്റെ തണലിൽ വളർന്നുവന്ന ഒരു സമ്പന്നവിഭാഗവും മറ്റ് ഇസ്രായേൽ സഹോദരങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അന്യജനതകളുടെ ദേവൻമാരും ആചാരങ്ങളും സാവധാനം ഇസ്രായേൽക്കാരെയും സ്വാധീനിച്ചു. അവർ വിഗ്രഹാരാധനയിലും അധാർമികതയിലും മുഴുകി. ഇസ്രായേലിലെ ആരാധനാവിധികളും കാപട്യത്തിന്റെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും മാധ്യമങ്ങളായി മാറി. ഇങ്ങനെ കർത്താവിനെ മറന്നു പ്രവർത്തിക്കാൻ മുതിർന്നവരെ അവിടുത്തെ സന്ദേശം അറിയിക്കാനും തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനും നിയുക്തരായവരാണ് പ്രവാചകൻമാർ. ഇസ്രായേലിലെ ഭൗതികനേതൃത്വത്തിനു സമാന്തരമായ ഒരു ആധ്യാത്മിക നേതൃത്വമാണ് പ്രവാചകൻമാർ നൽകിയിരുന്നത്.

കർത്താവിന്റെ വക്താക്കളാണ് പ്രവാചകൻമാർ. അവിടുത്തെ ദൃഷ്ടിയിലൂടെ ചരിത്രത്തെ വീക്ഷിച്ച അവർ ജനത്തെ സമഗ്രമായ പരിവർത്തനത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. സമൂഹത്തിൽ നടമാടിയ വിഗ്രഹാരാധനയും കപടഭക്തിയും അനീതിയും അവരുടെ നിശിത വിമർശനത്തിനിരയായി. പശ്ചാത്തപച്ചില്ലെങ്കിൽ ശിക്ഷയുണ്ടാകുമെന്നു ദൈവം ശക്തമായ താക്കീതു നൽകി. പശ്ചാത്താപത്തിലേക്കു നയിക്കാനായി ശിക്ഷിക്കുന്ന ദൈവം മാനവകുലത്തിന്റെ രക്ഷകനുമാണ്. അവിടുന്ന് നൽകാമ്പോകുന്ന രക്ഷയെക്കുറിച്ചും അയയ്ക്കാമ്പോകുന്ന രക്ഷകനെക്കുറിച്ചുമുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങൾ എല്ലാ പ്രവചനഗ്രന്ഥങ്ങളിലും കാണാം. ഇസ്രായേലിന്റെ ഈശ്വരാവബോധത്തെ സ്ഫുടം ചെയ്തത് പ്രവാചകൻമാരാണ്. നീതിമാനും കാരുണ്യമൂർത്തിയുമായ കർത്താവിന്റെ യഥാർഥചിത്രം വരച്ചുകാട്ടി ദൈവഹിതത്തിനനുസൃതമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ ജനത്തെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു പ്രവാചകൻമാർ.

നിശ്ചിതാർത്ഥത്തിൽ പ്രവചനഗ്രന്ഥങ്ങളല്ലെങ്കിലും വിലാപങ്ങളും ബാറൂക്കും പ്രവചനപരമായാണ് പരമ്പരാഗതമായി കണക്കാക്കുന്നത്. വിലാപങ്ങൾ ജറെമിയായുടെ ഭാഗമായി ആദ്യം കരുതിപ്പോന്നു. ജറെമിയ പ്രവചിച്ചിരുന്നതുപോലെ രാജ്യവും വിശുദ്ധ നഗരവും നിലംപതിച്ചു. നഗരത്തിന്റെയും ദേവാലയത്തിന്റെയും നഷ്ടശിഷ്ടങ്ങളും ജനത്തിന്റെ ദുഃസ്ഥിതിയും കണ്ട് ഹൃദയംനൊന്ത് ഉദ്ഗമിച്ച വിലാപങ്ങളാണ് അവ. ഇന്ന് അതിനെ ഒരു വ്യത്യസ്തഗ്രന്ഥമായി കണക്കാക്കുന്നു. ബാറൂക്ക് ജറെമിയായുടെ ശിഷ്യനായിരുന്നു. പ്രവാസികളുടെ ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ, വിജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു സ്തുതിഗീതം, ജറുസലെമിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുളള ഗീതങ്ങൾ, വിഗ്രഹാരാധനയുടെ മൗഢ്യം തുറന്നുകാട്ടിക്കൊണ്ടുള്ള ജറെമിയായുടെ ഒരു കത്ത് എന്നിവയുടെ ഒരു സമാഹാരമാണ് ബാറൂക്ക്.

യേശു ദൈവപുത്രനായ ക്രിസ്തു ആണെന്നു നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നതിനും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുകനിമിത്തം അവന്റെ നാമത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു ജീവൻ ഉണ്ടാകുന്നതിനുംവേണ്ടിയാണ് താൻ സുവിശേഷം രചിച്ചതെന്ന യോഹന്നാന്റെ വാക്കുകൾ (20, 31) ബൈബിളിനെക്കുറിച്ചു പൊതുവേയും ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്. ദൈവവചനം ജീവിദായകമാണ്. അതു മനുഷ്യന്റെ പാദങ്ങൾക്കു വിളക്കും പാതയിൽ പ്രകാശവുമാണ് (സങ്കീ.119,105). ദൈവം കാണിച്ചുതരുന്ന പാതയിൽ ചരിക്കുന്നവൻ, അവിടുത്തെ ഹിതമനുസരിച്ചു വ്യാപരിക്കുന്നവൻ, ജീവന്റെ മാർഗത്തിലാണ്. "ഇതാ ഇന്നു ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ ജീവനും നൻമയും മരണവും തിൻമയും വച്ചിരിക്കുന്നു."(നിയ 30,15). തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്താതെ ആർക്കും ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. ദൈവത്തിന്റെ വചനം സജീവവും ഊർജസ്വലവും ആണ്. ഇരുതലവാളിനെക്കാൾ മൂർച്ചയേറിയതും ചേതനയിലും ആത്മാവിലും സന്ധിബന്ധങ്ങളിലും മജ്ജയിലും തുളച്ചുകയറി ഹൃദയത്തിന്റെ വിചാരങ്ങളെയും നിയോഗങ്ങളെയും  വിവേചിക്കുന്നതുമാണ് ( ഹെബ്രാ 4,12).

വിശുദ്ധലിഖിതങ്ങൾ പ്രബോധനത്തിനും ശാസനത്തിനും തെറ്റുതിരുത്തലിനും നീതിയിലുള്ള പരിശീലനത്തിനും ഉപകരിക്കുന്നു. ഇതുവഴി ദൈവഭക്തനായ മനുഷ്യൻ പൂർണത കൈവരിക്കുകയും എല്ലാ നല്ല പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യുന്നതിനു പര്യാപ്തനാവുകയും ചെയ്യുന്നു ( 2 തിമോ 3, 16-17). മഹത്തായ ഈ പൂർണതയിലേക്കും നൻമയിലേക്കുമുള്ള ആഹ്വാനമാണ് ബൈബിളിൽ മന്ദ്രമായി ധ്വനിക്കുന്നത്. അത് ജീവന്റെ, സമൃദ്ധമായ ജീവന്റെ, വാഗ്ദാനമാണ്. മനുഷ്യരാശിയുടെ മുമ്പിൽ ഒരു പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും അതു വിടർത്തുന്നു.